Kontrola wewnętrzna

Ustawa o kontroli w administracji rządowej, która weszła w życie 1 stycznia 2012 ( Dz. U. z 2011 r. Nr 185, poz. 1092.) tylko połowicznie reguluje kształt kontroli instytucjonalnej w administracji rządowej. Chociaż obszar kontroli jednostek podległych i nadzorowanych został ukształtowany w sposób precyzyjny oraz, jak się można spodziewać, efektywny to relacje pomiędzy funkcjami audytu wewnętrznego a komórkami kontroli oceniającymi obszary wewnątrz jednostki zostały pozostawione rozstrzygnięciom indywidualnym, czyli na poziomie jednostek. Kontrola instytucjonalna, upodabniając się coraz bardziej do audytu wewnętrznego wymuszą podjęcie w najbliższym czasie decyzji systemowych co do kształtu funkcji kontrolnej oraz oceniającej na poziomie całej administracji. Celem artykułu jest analiza tych zagadnień oraz próba wypracowania możliwych rozwiązań.

Stało się. Prezydent podpisał Ustawę o kontroli w administracji rządowej. Środowiska audytorskie dość mocno krytykowały upubliczniony kilka miesięcy wcześniej projekt tejże. Czy był jednak ku temu racjonalny powód? Głównym zarzutem był sam fakt, iż kontrola instytucjonalna doczekała się swojej ustawy, na co audyt raczej nie ma szans. Jest to argument, z którym można się zgodzić, jednakże należy mieć na względzie, iż kontrola instytucjonalna nie miała od bodajże lat 80-tych regulacji ogólnej – w postaci rozporządzenia lub ustawy. Można oczywiście polemizować z samą potrzebą istnienia kontroli instytucjonalnej, szczególnie mając na względzie mechanizmy Kontroli Zarządczej, nie przewidujące takiej instytucji. Trudno jednak stwierdzić, czy osoby poddające krytyce opublikowany projekt zapoznały się z samą treścią aktu. Z analizy wynika wprost, iż ustawa reguluje de facto kontrolę zewnętrzną – „zasady i tryb przeprowadzania kontroli działalności organów administracji rządowej, urzędów je o...